NavdeepBhatia7ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਜਦ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ...
(2 ਜੁਲਾਈ 2020)

 

‘ਸਾਵਧਾਨੀ ਹਟੀ, ਦੁਰਘਟਨਾ ਘਟੀ’ ਵਾਲੀ ਕਹਾਵਤ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੜੇ ਸੋਚ ਕੇ ਅਤੇ ਪਰਖ ਕੇ ਬਣਾਈ ਲਗਦੀ ਹੈਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਸਮੇਂ ਇੱਧਰ ਉੱਧਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਣੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਅਵੇਸਲੇ ਜਾਂ ਬੇਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਈਏ ਤਾਂ ਭਿਅੰਕਰ ਸਿੱਟੇ ਭੁਗਤਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕਰੋਨਾ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈਇਹ ਵਾਇਰਸ ਇੰਨਾ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਤਕ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਇਸਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਸ਼ੁਰੂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਕੇਸ ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਆ ਰਹੇ ਸੀਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਿਣਤੀ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਤਕਰੀਬਨ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਅੱਪੜ ਗਈ ਹੈਸਰਕਾਰ ਨੇ ਅਰੋਗਿਆ ਸੇਤੂ ਐਪ ਰਾਹੀਂ, ਅਖ਼ਬਾਰ ਅਤੇ ਟੀਵੀ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਸਬੰਧੀ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਕੀਤੇ ਹਨ

ਬਹੁਤ ਹੀ ਥਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਲੋਕੀਂ ਮਾਸਕ ਤੇ ਸੈਨੇਟਾਈਜ਼ਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨਸਰੀਰਕ ਦੂਰੀ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਪਰ ਉੱਥੇ ,ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਜਾਗਰੂਕ ਹਨਪਰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀਆਂ ਧੱਜੀਆਂ ਉਡਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਬਿਨਾਂ ਮਾਸਕ ਤੋਂ ਤੁਰੇ ਫਿਰਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨਮਾਵਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ ਗੱਪਸ਼ੱਪ ਕਰਦੀਆਂ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨਕਈਆਂ ਨੂੰ ਜਦ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਤਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰੇਹੜੀ ਤੋਂ ਅੰਬ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀਉਸ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਕੋਈ ਮਾਸਕ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਕਈ ਗਾਹਕਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਢਕ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕਰੋਨਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਜ਼ੋਰਾਂ ’ਤੇ ਹੈਉਹ ਤਾੜੀ ਮਾਰ ਕੇ ਖਿੜ ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸਿਆਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮੈਂਨੂੰ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਸਰਦਾਰ ਜੀ, ਇਹ ਕਰੋਨਾ ਦੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਸ਼ਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ... ਇਹ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।”

ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਟੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਅਖਬਾਰ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਏ ਨੇਫੇਰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਮੂਠੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਹਨਮੈਂ ਖਿਸਕਣ ਦੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਮੱਥਾ ਮਾਰੇ

ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਪਾਤਰ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂਜਿਸ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਅਨੇਕਾਂ ਫਲੈਟ ਹਨਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਰੀਦ ਕੇ ਆਪਣੇ ਫਲੈਟ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਗੱਡੀ ਦਾ ਹਾਰਨ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ ਸੈਨੇਟਾਈਜ਼ਰ ਦੀ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਮੰਜੀ ਤੇ ਮੈਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਿਲਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੈਨੇਟਾਈਜ਼ ਕਰਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹਾਂਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਈ ਵਾਰ ਦੂਜੇ ਫਲੈਟਾਂ ਵਾਲੇ ਆਂਢ ਗਵਾਂਢ ਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨਕਈ ਵਾਰ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾ ਲੋਕ ਐਵੇਂ ਹੱਸੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬੇਟਾ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਹੱਸਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਆਪ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇਜੋ ਸੁਭਾਅ ਵਜੋਂ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹਨ

ਮੇਰੇ ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਅਧਿਆਪਕਾ ਹਨਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਗਿਆਅਸੀਂ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਮਾਸਕ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਬਿਨਾਂ ਮਾਸਕ ਪਾਏ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਹਾਲ ਸੀਦਾਖ਼ਲੇ ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਲਈ ਮਹਿਕਮਾ ਵੀ ਸਬੂਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੈਡਮਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੂੰਹਾਂ ’ਤੇ ਮਾਸਕ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨਸਬੂਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਅਨੇਕਾਂ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ’ਤੇ ਮਾਸਕ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਬਾਕੀ ਮਾਪੇ ਬਿਨਾਂ ਮਾਸਕ ਤੋਂ ਹੀ ਸਨ ਕਈ ਥਾਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬਿਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਢਕਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈਜਵਾਬ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵੀ ਹੋਈਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਵੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ

ਸਾਡੇ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਕਰਿਆਨੇ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਹਨਨਾ ਮਾਲਕ ,ਨਾ ਨੌਕਰ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਮਾਸਕ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੁੰਦਾਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਰੋਨਾ ਉੱਡ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿੰਬੜ ਜਾਵੇਗਾਮੈਂ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਸ ਮਰਜ਼ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈਉਹ ਸੁਣ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ’ਤੇ ਜੂੰ ਨਹੀਂ ਸਰਕਦੀਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲੈਕਚਰ ਝਾੜਨ ਦੀ ਬਾਹਲੀ ਆਦਤ ਹੈ

ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਚਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਦਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਂਦਾ ਹੈਪੜ੍ਹਾਈ ਲਿਖਾਈ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਚੰਗੇਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈਅਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ, ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਬਣਦੇ ਹਾਂਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਮੁੱਦਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਬੰਦਾ ਜਲਦੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚੈੱਕ ਅੱਪ ਲਈ ਲਾਕਡਾਊਨ ਦੌਰਾਨ ਜਾਂ ਲਾਕਡਾਊਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਦੇ ਵੀ ਹਸਪਤਾਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਰੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਰਸਾਂ ਤੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਮਾਸਕ ਪਾਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੂਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਤਬਕਾ ਡਾਕਟਰ, ਵਕੀਲ, ਅਧਿਆਪਕ, ਇੰਜਨੀਅਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਸਤੈਦੀ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਡਿਊਟੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨਇੰਨੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਮਾਸਕ ਪਾਈ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਜੋ ਕਰੋਨਾ ਵਰਗੀ ਭਿਅੰਕਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ

*****

ਨੋਟ: ਹਰ ਲੇਖਕ ‘ਸਰੋਕਾਰ’ ਨੂੰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸੰਭਾਲਕੇ ਰੱਖੇ।)

(2229) 

(ਸਰੋਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਲਈ: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.gmail.com)

About the Author

ਨਵਦੀਪ ਭਾਟੀਆ

ਨਵਦੀਪ ਭਾਟੀਆ

Kharar, SAS Nagar, Punjab, India.
Phone: (91 - 98767 - 29056)
Email: (singhbhatia71@gmail.com)

More articles from this author