“ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ, ਉੱਥੇ ਪੰਜਾਬ ਰੋਡਵੇਜ਼ ਦੀ ਕਪੂਰਥਲੇ ਤੋਂ ਜਲੰਧਰ ਜਾਣ ...”
(22 ਅਪਰੈਲ 2026)
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਇੱਕ ਸਫਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਯਾਤਰਾ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾਵੇ, ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਜਾਣ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਪੈਨਸ਼ਨ ਕਢਵਾਉਣ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਰ ਤੋਂ ਮੰਦਰ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਤਕ। ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਵੇ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਈ ਵਾਰ ਛੋਟੀ ਜਿਹਾ ਸਫਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮਹੀਨਾ ਕੁ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਦਫਤਰੀ ਕੰਮਕਾਜ ਲਈ ਅਕਸਰ ਜਲੰਧਰ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਘਰੋਂ ਸਵੇਰੇ ਪੌਣੇ ਪੰਜ ਬੱਸ ਫੜਨੀ, ਬਠਿੰਡੇ ਜਾ ਕੇ ਜਲੰਧਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਬਾਈਪਾਸ ਬਰਨਾਲਾ ਡਿਪੂ ਦੀ ਬੱਸ ਲੈ ਕੇ ਸਾਢੇ ਕੁ ਨੌਂ ਵਜੇ ਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚਣਾ। ਉੱਥੋਂ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਮੋਗਾ, ਬਾਘਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਕੋਟਕਪੂਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਬਠਿੰਡਾ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੇਰਾ ਰੂਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਫਰ ਦੌਰਾਨ ਜਿਹੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਹੁੰਦੀ ਬਾਥਰੂਮ ਕਰਨ ਦੀ। ਬਠਿੰਡਾ ਚੱਲ ਕੇ ਰਾਮਪੁਰਾ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜਲੰਧਰ ਬਾਈਪਾਸ ’ਤੇ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਬਾਥਰੂਮ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕਦਾ। ਕੰਡਕਟਰ ਅਤੇ ਡਰਾਇਵਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਕਦੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਡਰਾਇਵਰ, ਕੰਡਕਟਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਂਝ ਬਣ ਗਈ।
ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਕਡੰਕਟਰ ਬੱਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਇਹ ਵੀ ਆਵੇਗਾ, ਬੱਸ ਰੁਕੇਗੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਬਾਥਰੂਮ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਸਕੰਟ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ, ਬੱਸ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਿਆ, ਬੱਸ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੰਭਲੇ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਬੈਗ ਸੀ। ਉਸ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਾਗਜ਼ ਸਨ, ਜੋ ਜਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚਾਉਣੇ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੱਸ ਕੰਡਕਟਰ ਅਤੇ ਡਰਾਇਵਰ ਦਾ ਨੰਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਬਲਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਲਾਇਆ ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਰੋਡਵੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ’ਤੇ ਬਠਿੰਡਾ ਡਿਪੂ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਕੋਈ ਨਾ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰਦਾਂ।
ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ, ਉੱਥੇ ਪੰਜਾਬ ਰੋਡਵੇਜ਼ ਦੀ ਕਪੂਰਥਲੇ ਤੋਂ ਜਲੰਧਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਆ ਕੇ ਰੁਕੀ। ਬਲਵੀਰ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਫੋਨ ਆਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਕਪੂਰਥਲਾ ਤੋਂ ਜਲੰਧਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, ਮੇਰੀ ਇਸ ਬੱਸ ਦੇ ਕੰਡਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਵਾਉ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕੰਡਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਕੰਡਕਟਰ ਬੱਸ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਲਵੀਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਫੜ ਲਵੀਂ ਮੈਂ ਫ਼ੋਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਪੂਰਥਲਾ ਜਲੰਧਰ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਬਲਵੀਰ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ’ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਟਿਕਟ, ਜੋ ਮੈਂ ਬਠਿੰਡੇ ਤੋਂ ਲਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਜਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੈਂ ਬੱਸ ਕਡੰਕਟਰ ਤੋਂ ਬੈਗ ਫੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗ਼ਲਤੀ ਮੰਨੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਉੱਤਰਿਆ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੋਈ।
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੰਡਕਟਰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, “ਕੋਈ ਨਾ ਬਾਈ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।”
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਫੜ ਕੇ ਦਫਤਰ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਿਆ। ਦਫਤਰੀ ਕੰਮ ਨਿਪਟਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਘਰ ਵਾਪਸੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਾਰ ਕੁ ਵਜੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਫਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੱਟੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।
* * * * *
ਨੋਟ: ਹਰ ਲੇਖਕ ‘ਸਰੋਕਾਰ’ ਨੂੰ ਭੇਜੀ ਗਈ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸੰਭਾਲਕੇ ਰੱਖੇ।
ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੋਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ: (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.om)
